Je moet soms durven te vertragen om vooruit te komen!

Zittend op de top van een berg met uitzicht op de heuvels en bergen van Umbrië Italië ervaar ik hoe het de gedachten aan de uitdagingen van mijn werk langzaam minder worden… zoals het terugschakelen van de linkse baan op de autosnelweg naar een lagere versnelling op de rechterbaan en vanuit daar neem ik de eerste afslag en draai ik de parkeerplaats op…..het geluid van het voortrazende ‘verkeer’ op de achtergrond of zelfs afwezig……

Onwillekeurig denk ik terug aan mijn tijd in de automotive waar ik 2 jaar in de Formule 1 klasse van Supply Chain heb gewerkt (1st Tier Supplier); iedere dag vol gas 300 km/h om de dagelijke problemen het hoofd te bieden en de zaken onder controle te hebben en te houden.

Mijn eerste werkdag begon met het heffen van een glas champagne op de succesvolle lancering van het nieuwe ERP-systeem ontworpen en getest voordat ik bij het bedrijf kwam. Met wat ervaringen m.b.t. ERP implementaties (goede en slechte) in mijn rugzak had ik voordat ik de job aanvaardde enige vragen gesteld over het verloop en de voorbereidingen van het project met als antwoord dat alles onder controle was en het een goed project was….. in minder dan 2 weken vond ik mezelf in het midden van een crisis waarbij het 6 maanden heeft geduurt voordat de processen weer enigzins onder controle waren.

Een nieuwe job bij een bedrijf met een enorme druk op de performance, intern en extern, gecombineerd met een groot project voor het compleet opnieuw opzetten van de interne logistiek zorgden ervoor dat ik 2 jaar in een fysieke- en geestelijke rollercoaster terecht kwam waarbij ik tot het uiterste van mijn fysieke en mentale grenzen ben gegaan.

20130716-155144.jpg Foto: 123RF

Onder deze druk ging ik in wat ik noem “mijn survival-modus”: ik schakelde iedere keer opnieuw een tandje bij wat betekent dat ik steeds meer en meer energie in mijn werk ging steken door het maken van lange dagen nog eens versterkt doordat ik eerste paar maanden 24-uur beschikbaar en bereikbaar moest zijn in het geval van escalaties (24/7 productie). Dit laatste zorgde ervoor dat ik dag en nacht met mijn werk bezig was; het mobieltje op het nachtkastje. Het gevolg was dat ik zo opging in mijn eigen wereld en, bij gebrek aan support uit mijn omgeving, het gevoel kreeg de klus alleen te moeten klaren waardoor ik gaande weg het contact verloor met met mijn team, mijn vrouw, mijn kinderen en ten slotte met mezelf……

Als je op topsnelheid wil rijden heb je immers geen tijd om te genieten van het landschap en de omgeving… je bent druk bezig de wagen op de weg te houden en vooral niet te Crashen!

Na 2 jaar ben ik van werk veranderd toen ik mij o.a. (pijnlijk) bewust werd van het feit dat ik mijzelf aan het kapot maken was en de omgeving waar ik werkte dit alleen maar versterkte. Hiermee dacht ik dat ik weer als vanzelf in mijn “oude” doen te komen…… de realiteit was echter dat het niet zo gemakkelijk bleek om terug te schakelen……ik zat mentaal nog steeds op de linkerbaan met het gaspedaal vol ingedrukt.

Ik had een harde confrontatie met mezelf (zie mijn Proloog Blog Post) nodig en 2 jaar hard werken aan de ontwikkeling van mijn persoonlijk leiderschap en bewustwording over mijn overtuigingen en de drijfveren achter mijn destructieve gedrag. Vanaf dat moment heb ik geleerd op zijn tijd te vertragen en de tijd te nemen te reflecteren vooral in tijden van grote druk en/of grote uitdagingen.

De beloning?……het heeft mij betere resultaten, meer plezier, meer voldoening, verdiepte relaties en positieve energie in werk en persoonlijk leven gebracht!

20130716-155541.jpg

Achterover leunend in mijn stoel een koud biertje in mijn hand met uitzicht op de bergen van Umbrië en alleen het geluid van krekels op de achtergrond heb ik het boek “Fierce Conversations” van Susan Scott zojuist uitgelezen. Susan heeft me weer eens bewust gemaakt van de kracht van de stilte en soms te vertragen waarmee je jezelf de tijd en de gelegenheid geeft om betekenisvolle gesprekken te voeren die inhoud geven aan de relatie met je team, je dierbaren en….. met jezelf!

Met deze laatste gedachte sta ik op en zet koers naar het zwembad om samen met mijn vrouw, zoon en dochter een frisse duik te nemen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s