Ze hebben mijn Mercedes afgepakt!

Waren bijna de eerste woorden van de magazijnmedewerker tijdens het kennismakingsgesprek bij mijn nieuwe werkgever met een toon en een houding die niets aan de verbeelding overliet! Op mijn vraag waar deze opmerking vandaan kwam wist hij mij uit te leggen dat enige jaren daarvoor bij een reorganisatie was besloten het transport van spoedonderdelen naar de service monteurs in het land uit te besteden. Het gevolg was dat hij zijn Mercedes MB100 busje (het merk en type was erg belangrijk!) had moeten inleveren en de huidige baan in het magazijn onder druk had moeten accepteren. De verantwoordelijke externe consultant achter dit besluit was nu de holding directeur waarbij de medewerker mij met een vervaarlijke grijns toevertrouwde:

“Als die man ooit bij mij voor de bumper komt……. dan geef ik vol gas!!”

Het was mij duidelijk dat de Mercedes MB100 bestelbus symbool stond voor de vrijheid die hij was kwijtgeraakt. De vrijheid als hij met zijn bus door het land reed, een praatje met de monteurs maakte en af en toe samen met hun een bakje koffie dronk…….de veroordeling tot het magazijn was als een veroordeling tot de gevangenis……hij voelde zich als een vogel in een kooitje.

Deze Mercedes MB100 zou hierna nog regelmatig voorbij komen……….Iedere keer als hij een moeilijke dag had en de emoties weer eens hoog opliepen dan riep hij vroeg of laat uit:

“….en toen… en toen hebben ze mijn Mercedes MB100 afgepakt!!!

Ik en enkele van zijn collega’s hadden hem al meerdere keren verteld dat hij het verleden maar eens moest afsluiten echter dit had nog niet tot resultaat geleidt en het begon nu toch langzaam aan wat irritatie op te wekken. Omdat het geen verkeerde vent en een harde werker was die het ook prive niet gemakkelijk had; samenwoonde met zijn bejaarde en dementerende moeder, werd het hem steeds opnieuw vergeven tot die bewuste dag………..

“JIJ EN AL DIE ANDERE MANAGERS HIER ZIJN ALLEMAAL ONBETROUWBARE KLOOTZAKKEN!!”

Dit waren letterlijk de woorden die ik kreeg toegebeten toen ik samen met een klant in het magazijn stond. Ik stond perplex en had geen idee waar dit vandaan kwam en om het niet ter plekke uit de hand te laten lopen zei ik dat ik hem zo apart wilde spreken over het hoe en waarom………

“Ik ga weg riep hij!”

…….en beende het magazijn uit.

Nadat ik afscheid had genomen van de klant ben ik eerst bij een collega navraag gaan doen over het hoe en waarom van deze uitbarsting. Het bleek dat in het verleden was afgesproken dat in het geval de vaste koerier niet zou kunnen de betreffende medewerker, vanwege het verleden, het onderdeel zou mogen bezorgen bij de monteur in het land. Het geval wilde echter die dag dat de verantwoordelijk rayonmanager op het hoofdkantoor was en had besloten, aangezien hij toch die kant op moest, het onderdeel zelf mee te nemen. Toen de Mercedes MB100 medewerker dit ter oren was gekomen was hij door het lint gegaan met als gevolg de eerder genoemde woede uitbarsting……

Na enig zoeken trof hem buiten op het terrein aan en nam hem mee naar de bespreekkamer. Hij herhaalde zijn mening over het management waarop ik zei dat als hij dat werkelijk zou vinden hij hier dan toch niet zou willen werken en voegde eraan toe dat zijn gedrag toch echt ontoelaatbaar was geweest. Nadat hij enigszins tot bedaren was gekomen vertelde ik hem dat het tijd werd het verleden definitief af te sluiten ook met het argument dat zijn collega’s het verhaal van de Mercedes MB100 inmiddels na zoveel jaren meer dan zat waren. Hij gaf toe dat hij te ver was gegaan maar hoe verder?……Tja dacht ik…..hoe ga ik dit nu toch aanpakken?

Toevallig had ik net het weekeinde daarvoor een verhaal gehoord van een oom van mijn vrouw die zijn 4 jarige zoontje van zijn fopspeen had afgeholpen. Omdat eerdere pogingen jammerlijk waren mislukt had hij bedacht middels een ritueel samen met het ventje afscheid te nemen van zijn dierbare fopspeen. Samen met zijn zoontje had hij een kistje uitgezocht waarin ze de speen achterin de tuin zouden gaan begraven. Met als doel het ritueel nog wat kracht bij te zetten was op de muziek van de Carmina Burana, net als bij een echte begrafenis, vervolgens door het 4 jarige ventje afscheid genomen van zijn geliefde speen waarna hij nooit meer om zijn speentje heeft gevraagd.

20130112-223650.jpg
Geinspireerd door dit verhaal stelde ik voor een modelautootje van een Mercedes MB100 te kopen en deze samen ritueel in een kistje te gaan begraven achter op het bedrijfsterrein, de muziek mocht hij zelf uitzoeken zei ik met een knipoog. Zover is het echter niet hoeven komen……..door het vertellen van het verhaal en mijn voorstel voor de begrafenis van de Mercedes brak een glimlach bij hem door en daarmee het besef dat het inderdaad tijd voor hem was het verleden definitief af te sluiten. Na dit gesprek heeft hij nooit meer gesproken over de Mercedes MB100 ook niet als hij het weer eens even moeilijk had….

Jaren later vertelde iemand mij dat hij een groot geheim met mij wilde delen:

“Het verleden en de toekomst bestaan niet!, alleen het NU bestaat!”

Op dat moment moest ik onwillekeurig toch even denken aan een Mercedes MB100………

3 gedachtes over “Ze hebben mijn Mercedes afgepakt!

  1. Weerstand is (eigen formule) een resultaat van impact x het aantal veranderingen.
    Niet alle managers beschikken over situationeel leiderschap, door hun resultaat gerichte aanpak hebben zij het ver weten te schoppen. Echter, als er veel op de medewerker af komt zal een empatische manager dit beter over weten te brengen dan één die als een stuk hout met medewerkers omgaat en hen mee kan nemen in de verandering.

    Bedrijfsbelang gaat boven individuele belangen, dat altijd. Valkuil voor de manager is dat deze bij een verandering in de organisatie in eigen belang, eerzucht of machtsbelust gaan handelen omdat hij dit als ‘kans’ ziet om door te groeien. Dus ego’s opzij en samen de verandering in.
    Ik denk dat ook dan de empathische manager het ver weet te schoppen.

    Like

  2. Hoi Ad,

    Ingaande op jouw vraag of mensen eerlijk naar zichzelf en anderen zijn het volgende:

    In de context van een reorganisatie gaat het bedrijfsbelang voor op het individuele belang en los van of dit op een juiste manier gebeurt betekent dit dat er individueen het ” slachtoffer” zijn doordat of ze moeten vertrekken of dat zich zullen moeten aanpassen. Dit laatste heeft natuurlijk ook een link met “willen” en “kunnen” (zie een eerdere blog).

    Afhankelijk van de manier waarop dit gebeurt en de persoon (de een gaat makkelijker met veranderingen om dan de ander) zal dit emoties met zich meebrengen die op hun beurt leiden tot een gedrag.

    De kern van het verhaal is dat je kan blijven hangen in je frustratie, woede maar je altijd een keuze hebt…….je kunt namelijk altijd weg gaan als je je niet wil aanpassen aan de nieuwe situatie of ….je sluit het verleden en gebeurde voor je af zodat je verder kunt met de toekomst….leven in het NU.

    Like

  3. Bij een vorige werkgever waar ik helaas te veel energie heb verspeeld, werd me telkens verteld dat ook hier de managers leugenaars waren en alleen voor eigen gewin zaten.
    Toen ik daar in vaste dienst trad, had daar net een reorganisatie gepasseerd en natuurlijk, zoals altijd zijn de verkeerde mensen ontslagen. Dat is was de mening van de mensen die deze “orkaan” hadden overleeft. Want eerlijk is eerlijk, het heeft een enorme impact.
    Ik had deze opmerkingen al meerdere malen laten overkomen, maar het begon het uiteindelijk ook te irriteren. Dus besloot hier toch eens wat opmerkingen over te plaatsen. Het is inderdaad verstandig om het verleden los te laten en weer te gaan groeien in de toekomst. Het verleden meeslepen, is naar mijn mening een rem op de groei….

    Dus begon ik bij mijn collega’s waar ik het meest mee te maken had. Immers iedereen die in dit geval het slachtofferrol speelde, vond dat de directeur/manager niet deugde en weg moest. Dat werd onderling eigenlijk al beslist, maar ook niemand ging met deze mening aan de slag.

    Dus besloot ik om hier op in te springen en stelde die personen met die uitgesproken mening de vraag, wat er toe leidde dat de organisatie, gereorganiseerd moest worden. Al snel werd de directeur/manager die ook tijdens de reorganisatie het veld moest ruimen, als veroorzaker aangewezen.

    Het is niet vreemd dat mensen zich vasthouden aan het “bekende” verleden. Jammer is, om hier in vast te blijven zitten. Daar had ik collega’s, waarvan ik vond dat die beter ander werk kon zoeken, omdat die zo’n haat gevoelens hadden naar vele collega’s en dan vooral die collega’s die hiërarchisch boven hun stonden. Laat dat er nou net een persoon bij zitten die zich het meest één voelde met het bedrijf. Ik denk dat hij dat zijn pensioen gaat halen, want hij zou de naam van de organisatie bijna op zijn voorhoofd laten tatoeëren.

    Wat ik me hier echter afvraag is, of dat deze mensen eerlijk naar zichzelf zijn? Zijn deze mensen niet alleen voor zichzelf maar ook voor anderen eerlijk? Eén ding is zeker, dat zijn slachtoffers die blijven hangen in het verleden….

    Hierbij refereer ik ook naar mijn openingszin, het loslaten van eerdere leed, begint bij het erkennen ervan maar ook de juiste plaats geven.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s